Fotos da sesión da PERDA + agradecementos

Fotos de Esther Taboada.

GRAZAS Olga Novo, Lupe Gómez, Martin Wu, Le Roi, Xoán Abeleira, Antía Otero, Iván Marcos, Carlos Meixide, Marga Alborés, Xosé Expósito, Samuel L. París, Camilo Franco, Miguel Ángel Curiel, Helena de Carlos, Gonzalo Vázquez, Anxo Angueira, Silvia Penas, Márcio-André, Alfonso Espiño, Luís Pardo, Lucía Aldao, Luz Pichel, María Lado, Séchu Sende, Raquel Miragaia Anxo Pastor Pablo Fidalgo, Claudio Rodríguez Fer, Renata Otero, Serxio Regos, Ania González, Rosa Enríquez, Elías Knörr, Iolanda Zúñiga, María do Cebreiro, Raquel Miragaia, Anxo Pastor, Alfonso Espiño, Luís Pardo, Lucía Aldao, Luz Pichel, María Lado, Séchu Sende, Ana Romaní, Baldo Ramos, Chus Pato, Bernardo Martínez, Luci Romero Rocío González, Alfonso Pexegueiro, Manuel H. Portolés, Xavier Lama, Samuel Solleiro, Mariña P. Rei, Ana Gorría, Xesús Ron, Alexandra Lores, Gonzalo Hermo, Ismael Ramos, Luís Valle, Teófila Noemí Ruiz, Alfonso Barata, Mark Wiersma, Juan Carlos Suñén, Pablo Vidal, María Costas, Francisco Cortegoso, Rosa Enríquez, Comba Campoy, Benjamin Panou e Coralie Yap-Chine, Claudio Pato, Agustín Delicias, Arantza Villar, Miguel Ángel Curiel, Helena de Carlos, Gonzalo Vázquez, Manuel Outeiriño, Estíbaliz Espinosa, Manuel Cortés, Elías Knörr, María do Cebreiro, Iolanda Zúñiga, Grupo Ouriol, Sin Red, DandyLady, Celia Parra, Laura Villar, Juan Bello, Jesús Castro, Alba Cid, Manuel Darriba, Clara Gayo, Celso Fernández Sanmartín, Gonzalo Hermo, O Leo i Arremecághona, Maite Dono, Marta Pedrosa, Mario Regueira, Elvira Riveiro, Berta Dávila, Paco Macías, Iago Martinez, Ildefonso Rodríguez, Cova Villegas, Carlos Santiago Marta Pazos , Víctor M. Díez, Felipe Zapico, Juan Carlos Valle “Karlotti”, Yolanda Castaño, Najla Shami, Piedad Cabo, Alicia Fernández, Paula Carballeira, Pilar Pereira, Fantoches Baj, Xiana Arias Xosé María Álvarez Cáccamo, Dores Tembrás, Nuria Sanz, Eva Veiga, Estevo Creus, Mónica de Nut…

GRAZAS Modus Vivendi, Estrella Galicia, USC, A.C. Compostela Vella… Marcos Vigo, Chema, Manu, Lolo, Esther, Xes, Pedro, Patri, Moni, Lilian, Mercedes… A todas as que nos botastes unha man e ESPECIALMENTE… @s fieis, amig@s da poesía e dos bares que viñestes ás sesións de Picaversos a escoitar poesía e outros sons, en silencio e con tanto respecto sempre… Entrementres facemos stop para pensar que facemos, queríamos darvos as GRAZAS!

Branca e Olalla.

Convocamos a PERDA (II)

Tiñamos reservada unha sesión na Casa de Europa, a mercé da colaboración da USC co noso ciclo, dedicada á poesía lusófona, mais como houbo que cancelar a sesión da PERDA no Modus Vivendi, decidimos recuperala agora. E así, a modo de broche ¿en suspenso?/¿final? dos Picaversos deste curso -ata que as cousas se aclaren e se poidan organizar cousas con micrófonos nos pubs de Santiago sen medo a unha multa-, recuperamos a Berta Dávila, Elvira Riveiro, Martín Wu e Le Roi (que volven case 3 anos despois daquel primeirísimo Picaversos) para esta sesión da PERDA ou d@s PERDID@S (que vén moi a conto!).

Será ás 21 h. o martes 22 de ABRIL na galería da fermosa Casa de Europa. NON A PERDADES!!! ;)

Berta Dávila

Berta Dávila (Santiago de Compostela, 1987) é autora de libros de poemas como Corpo baleiro (2007) ou Raíz da fenda (Xerais, 2013), Premio Johán Carballeira de poesía. No eido da narrativa iniciouse coa novela Bailarei sobre a túa tumba (Premio Biblos de novela, 2008), á que seguiu o libro de relatos A arte do fracaso (2010), traducido ao castelán e ao xaponés. Recibiu o Premio de Narrativa Breve Repsol no 2013 pola novela O derradeiro libro de Emma Olsen, editada por Galaxia a finais do mesmo ano.

Elvira Riveiro

Elvira Riveiro Tobío (Pontevedra, 1971) publicou Andar ao leu (2005), Arxilosa (2005), Palabras brancas (2008), Biografía da Multitude (xunto con Silvia Penas, 2009), carnia haikai (2012), corpos transitivos (2013) e As redes de Inés (2014). Ten ademais poemas e relatos publicados en diversas revistas, libros colectivos e antoloxías. Últimamente colabora en proxectos de videocreación, performance e recitais coa dj alemá Carina Posse.

roi e martiñoLe Roi e Martin Wu, músicos de Grampoder. Fan rock portátil, e quizais os coñezades de aventuras anteriores como The Homens, Stay Pretty ou Fame Neghra. Aquí podedes escoitalos: http://grampoder.bandcamp.com.

Romance marrao de Agustín Delicias (cantado no Picaversos ORIENTAL de Entroido por amigo Xacobe Varela)

Escoiten ben esta historia

das montañas do Courel,

os que teñan boa memoria

lembren o que pasou nel.

Pero os nenos e as señoras,

alomenos as decentes,

marchen ou garden as choras

se quedan aquí presentes.

Contarei con gran ledicia

esta historia verdadeira

do Agustín e mais da Alicia

na devesa da Rogueira.

Estaban no cuarto quentes

dados ao amor e a lectura

mais ela andaba algo inqueda

non había cobertura.

El achegouse á xanela,

quitou coa man o visillo:

“—Mira, Alicia, esa penela,

xa lle dá o sol o seu brillo”.

Alá na fronte un outeiro

cunha terra ben labrada

e paredes de canteiro:

é o lugar de Parada.

“—Imos logo pra Parada

que che está a máis altura,

se non dás feito a chamada

xa che dou eu cobertura.”

E despois de darlle brea

unha vez máis á perrecha

saíron cara a esa aldea

veloces coma unha frecha.

Fumegaban os tellados

e refulxían os campos,

e ían ledos polos prados

aproveitando o estrelampo.

Mais pararon nunha veiga

a metela polo ano,

e botaron ben manteiga

pra non se faceren dano.

Cantaruxando cantigas

bonitas coma as de antes,

e con proído de ortigas

camiñaban os amantes.

Unha vella veu cun cesto

polo camiño do val

“—Que leva, muller, que é esto,

é un dilatador anal?”

“—Pois si, meniña, éche iso!

Se te cansa por diante,

isto déixache o cu liso

e non cómpre lubricante”.

E xa lles faltou o tempo

de probar a ferramenta,

ora metíana rápido

ora un pouquiño máis lenta.

Con tanto darse aloumiño

e con tanto entretemento,

caeu a noite no camiño

e comeza o truculento.

As bestas saían dos tobos

e a curuxa no arboredo

retrucáballes aos lobos

cun chío que metía medo.

Xa non taban pra cantigas

nin pra darse ás porcalladas,

Agustín só facía figas,

Alicia estaba espantada.

De golpe nunha retorta,

coas azas tronzando a nebra,

nun agoiro de liorta

revoou unha noitebra.

Logo sentiron uns pasos

que se achegaban axiña

e á vida deron repaso

coa pel toda de galiña.

Con voz baril Agustín

preguntou se era cristián,

e respondeu un vicín:

“—Sonche eu un pobre ancián.”

“—Ai meu deus fóra a ialma,

pensei que era o xabarín,

xa coidabamos sen calma

que chegaba a nosa fin.”

“—Acougai ben meus amigos,

candia min vinde prá casa,

heinvos de dar uns abrigos

e uns iscos feitos na brasa.”

O vello atizou o lume,

xa pasaba dos oitenta,

e Agustín que aínda é fume

non prevía a cornamenta.

Sentaron pé da lareira

e tomaron caña branca,

Alicia bebeuna enteira

o vello pasou a tranca.

Nesa aparece a parenta

ver cal era a novidade,

e púxose ben contenta

cando viu a mocidade.

Agustín todo abraiado

con esa vida oriental,

sentíase no pasado

dentro dun documental.

E convidouno a patrona

probar o viño da adega

e pediulle que na cona

lle dese amor cunha frega.

Como gosta do marisco

e do saibo das parrolas,

comeu xunto co petisco

ladillas coma centolas.

Entrementres na cociña

dáballe Alicia ao percebe,

tanto que a birbirichiña

lle quedou chea de prebe.

Agustín medio peneque

de tomar viño con breva,

ou botaba unha soneca

ou continuaba na enfreba.

Esquecéndose da Alicia

pediulle á vella unha cama

e levouno con malicia

ao faiado a madama.

Xa estaba con Morfeo

durmindo coma un bendito

cando espertou cun meneo

e viu algo inaudito.

El decúbito no leito

e por riba súa o oso,

a bater coas mans no peito

fóra o corpo cavernoso.

O oso case lla espeta

érache un bo enredo,

pero había unha escopeta,

descargoulla no penedo.

O animal pegou un berro

que se escoitou en Monforte

e aínda a tiña coma un ferro

mesmo nas portas da morte.

E cal foi a gran sorpresa

cando tirou de pelica

e tras da pirola tesa

era o Lopo que é marica.

“—Pero Antón, ti estás ben louco!,

garda o teu membro viril,

e non digas que é un penouco

se vén a Garda Civil”.

Non ouviron na cociña

o estarrecedor berrido,

que a Alicia coa sardiña

ben forte daba xemido.

O vello amasaba nela

mentres a saia recacha,

e cunha vella espadela

batíalle ben na cacha.

Logo montou dacabalo

botando enriba da sela,

malia ter na cona calo

ía coma unha cadela.

Que é toda esa enxurrada

que non a lembro en Galicia?

Non é río nin é lava,

é o fluxo da Alicia.

E con tanta feromona

o Agustín e mais o Antón,

tocaron nas súas zanfonas

este romance porcón.

E aquí acaba esta historia

dunha noite polo Ourente

que lles cantou de memoria

un gaiteiro de Ourense.

Lembren ben este suceso

e adevirtan as súas fillas,

non lles marchen cun traveso

e lles volvan con ladillas.

Fotos dos ORIENTAIS

Aquí a galería fotográfica dos Picaversos ORIENTAIS celebrados o martes de Entroido, coa intervención de Arantza Villar, Claudio Pato, Agustín Delicias e o seu colaborador Xacobe Varela.

Grazas, Esther Taboada!

Picaversos ORIENTAIS

Presentámosvos aos nos@s convidad@s para a sesión especial do martes de Entroido, 4 de marzo, dedicada ao ORIENTE, ás 21 h. no Modus Vivendi.

E convidámosvos a vir disfrazad@s deste este punto cardinal.

claudioClaudio Pato Díaz (Ourense, 1962) escribiu Se o bruído e o amonal na casa das abellas (1991), Libro de Xacobe (1992), O almorzo do pintor de iconos Andrei Ruvlef (Xerais, 1997), Unha vida de traballo nos bosques do cánavo (Xerais, 2002) e Como estas? (estaleiro editora, 2011). Participou nos libros colectivos Poetas galegos en Madrid (Ed. do Castro, 2001) e Xuro que nunca volverei pasar fame, poesia escarlata.

agustinAgustín Delicias (Sanxenxo, 1985). Poeta de formación autodidacta. Vive nun barco e volve á Galiza nos meses de verán e polo Entroido. O resto do ano navega polo mundo á procura de menceres e palabras. Os seus versos foron aparecendo en varios soportes e formatos. Unha das súas intervencións máis exitosas foi, en xuño do 2009, a publicación do conxunto efémero Coa preamar nas veas. A obra, escrita na area da praia dos Bois da illa de Sálvora, púidose ler tan só nas seis horas que van da baixamar á marea alta. Levou a súa voz por distintos certames poéticos, entre os que destacan o Festival da Palabra do Cabo da Boa Esperanza (África do Sur) ou as Noites Poéticas da illa do Corvo (Açores). En Edicións do Lonxicornio viron a luz os poemarios Salitre (2003) e Ambrosía on the rocks (2011).

arantza

Fotografía de Iván Barreiro

Arantza Villar (Compostela 1976) é actriz. Formouse na escola de teatro e danza Espazo Aberto do ano 2000 ao 2003 e fixo formación regular de Baile Flamenco na escola El Taller do 2003 ao 2006. Realizou cursos específicos de clown, teatro de rúa e cabaré e nos últimos anos acercouse ao mundo da danza contemporánea realizando diversos cursos en Cataluña e Galiza.
Comezou a súa carreira profesional a finais do 2005 realizando unha sustitución no musical “Misiles Melódicos” de Sanchís Sinisterra, unha coprodución do Centro Dramático de Aragón e o Centro Dramático Galego. Participou como actriz en varios proxectos das compañías Pistacatro Produtora de Soños e Nut Teatro.

Impartiu clases de iniciación ao Baile Flamenco na escola de danza o Laboratorio de Movementos e coordinou durante anos a programación flamenca da Borriquita de Belém.

Actualmente forma parte do elenco de “Eurozone”, produción teatral do Grupo Chévere, compañía coa que ven traballando desde hai anos e coa que pronto estreará “Viaxe ao País dos Ananos”.