Ven, vamos ao cine das sabas brancas

Logo deste marabilloso resumo da última sesión de Picaversos, só nos resta referenciar os autores escollidos por Ildefonso Rodríguez e deixarvos un lene soprido do que el compartiu con nós esa noite (á espera do vídeo e de fotos mellores…).

O soño empeza co son dos cencerros que levan ao pescozo as ovellas baixando en rabaño do monte. Infancia.

O medo no soño pode ser alegre, ese arrepío que buscan os que gostan das pelis de serie B, o medo pracenteiro do amor.

Hai que saber distinguir un soño verdadeiro dun falso, ese dos escritores: “soñou que…”.

Soñar é un xeito de estar na respiración do posible.

Os teoremas do soñador son os límites dos soños.

Os instrumentos musicais deformes, intocables, dos pesadelos.

Bigote e beizos pintados.

O soño inxectado á voz acuática de Cova Villegas, voz que é voces chegadas doutro mundo.

Ven, vamos ao cine das sabas brancas, dicían as nais cando había que ir para a cama e non queríamos.

Track list: Heráclito, Walter Benjamin, Juan Eduardo Cirlot (88 sueños), Gustavo Martín Garzo (conferencia en contra do soño), soño de Remedios Varo, Truffaut (O cine segundo Hitchcock), Lezama Lima, Orson Wells (Citizen Kane), Robert Desnos (A la misteriosa. Las tinieblas). Dous soños anónimos. Textos do seu cuaderno de soños e dos seus libros Son del sueño e Escondido y visible.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s