Fotos do Picaversos Prohibidos

Fotos de Toko e crónica do último Picaversos (Prohibidos) por Montse Dopico.

“Aquí está aparcado… prohibir”

O Leo e García, no Modus. De fondo, Ania, (terceira pola dereita, e Rosa,  quinta)

Díxoo García, de Dios Ke Te Crew, ao recitar un dos “Hai cus” de O Leo: “Aquí está aparcado… prohibir”. Prohibido censurar a resistencia, o pensamento. Foi na última sesión de ‘Picaversos’, que acaba de reabrir a súa programación tras o descanso do verán. García, o Leo, Rosa Enríquez e Ania González invocaron as voces disidentes. Os poetas Prohibidos.

Comezou Ania González, con textos que levou, con Diego Vites, ao festival de poesía VOCIFERIO de Valencia o pasado xuño. Cos seus versos, que esculcan nas relacións de poder que a propia linguaxe produce e representa. Co seu ‘Con’, que explora tres ámbitos de significación desta palabra: a rocha que sae da auga, a preposición que indica acompañamento e o nome vulgar, en francés, do sexo feminino. “Con/ El idioma primero/ El que vino al principio/ Sin cuestionarse/ El que hablaba/ La madre de mi madre/ La que cocía el pan/ La que era capaz de hablar/ Un idioma distinto/ Para si mismos/ Ella y su hombre/ El hombre que nos hizo/ Al que le bailaba el pelo.// Con/ Las rocas que salen de debajo del/ agua/ el fin del mundo/ y el (último) deseo a mar// con (s)/ Son rocha(s) que/ sae(s) da auga.”…

Despois veu Rosa Enríquez, que fixo dialogar fragmentos da súa última obra, ‘Atlas de Chaguán’, con versos de Daniel Salgado, Estevo Creus e Lupe Gómez. E, ao facelo, e se cadra sen querer, teceu fíos de conexión coa intervención de Ania. “Baby comeu o ceo nacarado e rosa. meteu as poutas no frío./ compartiu corpo e casa con esas putas obreiras do orgasmo que ocupan as cidades modernas, debuxou con elas o retrato robot do Home das Neves./ ya ni siquiera mira a los cerdos, sabe que quieren violarle el alma. Baby Piel Roja-séntese pois capaz de calquera deslizamento./ é unha muller flotante no inferno de metal. esa é a verdade: está feita de puntas”, leu, do seu ‘Atlas’. Que respostou co ‘materialismo’ de Daniel Salgado: “este texto/ asina pacto de non aliña/mento: a súa xeoloxía/ fórmase nas planicies duras,/ constitúese/ contra a lingua escrava,/ en/, medio de convulsións./”(…). Ou, despois, do mesmo autor, ‘desacato’: “esta friaxe evidentemente/ evolutiva, esta precariedade/ de todas as cousas. o tempo/ cautivo: prea, certificación,/ asalto ao vector desagradábel da vida/ moderna. somos débeda,/ material cortado, os plásticos/ do idioma: residuo/ do cervical, do marítimo./ as tácticas estrañas da amputación,” (…).

Xa que o Picaversos se dedicaba aos “Prohibid@s”, ao censurado, ao agochado tra-lo tabú, Rosa escolleu varios textos arredor da sexo. Quedoulle sen ler, por falta de tempo, un anaco do ‘Dark Butterfly’ de Xina Vega. Pero trasladounos nuns segundos do Areados’ de Estevo Creus ao ‘Pornografía’ de Lupe Gómez. “Someten a pornografía a/ termos de renda./ Descobren no sexo/ palabras falsas./ Do amor fixeron/ escenas. O sangue/ convertérono en imaxes.”. Versos que armou con outros seus, escritos para ‘Sete’, un libro colectivo aínda inédito: “E o fenómeno évos este: onde o sexo é colonial sempre existe descontento. Por ambas partes.”.

Faltaba aínda a terceira parte da sesión, e xa camiñaramos, con Ania, con Rosa, pola contestación de diversos xeitos de opresión. E nesa mesma senda situáronse García e o Leo, que engadiron aínda máis intensidade ao recital. E deron máis argumentos para atopar nexos: de Daniel Salgado ao “Celso Emilio Rapeiro”. Da propia Rosa e o seu “somos apaches e sexis. fomos emplumadas polo home branco. nos encajonó en un país de sombra y muerte./ TAL VEZ PRETENDÍA TRASLADAR OS DOUSCENTOS OITENTA MIL INDÍXENAS AMERICANOS PARA A NOSA RESERVA GALEGA” a Lois Pereiro.

García presentounos, ademais, un adianto do disco que vai publicar nunhas semanas, ‘Abaixo e de pé’. Recitou versos contundentes -como os haikus de O Leo-, disidentes, abertamente políticos. Achegouse a Lois Pereiro e rapeou o seu “Todos somos Marcos! Todos EZLN, nas selvas Lacandonas dos que nos foi prohibido…”.  Reivindicou a loita palestina como símbolo de dignidade. Ou a sabedoría dun pobo, o galego, fronte aos crecentes ataques do capital, no tempo da “cuarta guerra mundial” que se chama neoliberalismo.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s