Romance marrao de Agustín Delicias (cantado no Picaversos ORIENTAL de Entroido por amigo Xacobe Varela)

Escoiten ben esta historia

das montañas do Courel,

os que teñan boa memoria

lembren o que pasou nel.

Pero os nenos e as señoras,

alomenos as decentes,

marchen ou garden as choras

se quedan aquí presentes.

Contarei con gran ledicia

esta historia verdadeira

do Agustín e mais da Alicia

na devesa da Rogueira.

Estaban no cuarto quentes

dados ao amor e a lectura

mais ela andaba algo inqueda

non había cobertura.

El achegouse á xanela,

quitou coa man o visillo:

“—Mira, Alicia, esa penela,

xa lle dá o sol o seu brillo”.

Alá na fronte un outeiro

cunha terra ben labrada

e paredes de canteiro:

é o lugar de Parada.

“—Imos logo pra Parada

que che está a máis altura,

se non dás feito a chamada

xa che dou eu cobertura.”

E despois de darlle brea

unha vez máis á perrecha

saíron cara a esa aldea

veloces coma unha frecha.

Fumegaban os tellados

e refulxían os campos,

e ían ledos polos prados

aproveitando o estrelampo.

Mais pararon nunha veiga

a metela polo ano,

e botaron ben manteiga

pra non se faceren dano.

Cantaruxando cantigas

bonitas coma as de antes,

e con proído de ortigas

camiñaban os amantes.

Unha vella veu cun cesto

polo camiño do val

“—Que leva, muller, que é esto,

é un dilatador anal?”

“—Pois si, meniña, éche iso!

Se te cansa por diante,

isto déixache o cu liso

e non cómpre lubricante”.

E xa lles faltou o tempo

de probar a ferramenta,

ora metíana rápido

ora un pouquiño máis lenta.

Con tanto darse aloumiño

e con tanto entretemento,

caeu a noite no camiño

e comeza o truculento.

As bestas saían dos tobos

e a curuxa no arboredo

retrucáballes aos lobos

cun chío que metía medo.

Xa non taban pra cantigas

nin pra darse ás porcalladas,

Agustín só facía figas,

Alicia estaba espantada.

De golpe nunha retorta,

coas azas tronzando a nebra,

nun agoiro de liorta

revoou unha noitebra.

Logo sentiron uns pasos

que se achegaban axiña

e á vida deron repaso

coa pel toda de galiña.

Con voz baril Agustín

preguntou se era cristián,

e respondeu un vicín:

“—Sonche eu un pobre ancián.”

“—Ai meu deus fóra a ialma,

pensei que era o xabarín,

xa coidabamos sen calma

que chegaba a nosa fin.”

“—Acougai ben meus amigos,

candia min vinde prá casa,

heinvos de dar uns abrigos

e uns iscos feitos na brasa.”

O vello atizou o lume,

xa pasaba dos oitenta,

e Agustín que aínda é fume

non prevía a cornamenta.

Sentaron pé da lareira

e tomaron caña branca,

Alicia bebeuna enteira

o vello pasou a tranca.

Nesa aparece a parenta

ver cal era a novidade,

e púxose ben contenta

cando viu a mocidade.

Agustín todo abraiado

con esa vida oriental,

sentíase no pasado

dentro dun documental.

E convidouno a patrona

probar o viño da adega

e pediulle que na cona

lle dese amor cunha frega.

Como gosta do marisco

e do saibo das parrolas,

comeu xunto co petisco

ladillas coma centolas.

Entrementres na cociña

dáballe Alicia ao percebe,

tanto que a birbirichiña

lle quedou chea de prebe.

Agustín medio peneque

de tomar viño con breva,

ou botaba unha soneca

ou continuaba na enfreba.

Esquecéndose da Alicia

pediulle á vella unha cama

e levouno con malicia

ao faiado a madama.

Xa estaba con Morfeo

durmindo coma un bendito

cando espertou cun meneo

e viu algo inaudito.

El decúbito no leito

e por riba súa o oso,

a bater coas mans no peito

fóra o corpo cavernoso.

O oso case lla espeta

érache un bo enredo,

pero había unha escopeta,

descargoulla no penedo.

O animal pegou un berro

que se escoitou en Monforte

e aínda a tiña coma un ferro

mesmo nas portas da morte.

E cal foi a gran sorpresa

cando tirou de pelica

e tras da pirola tesa

era o Lopo que é marica.

“—Pero Antón, ti estás ben louco!,

garda o teu membro viril,

e non digas que é un penouco

se vén a Garda Civil”.

Non ouviron na cociña

o estarrecedor berrido,

que a Alicia coa sardiña

ben forte daba xemido.

O vello amasaba nela

mentres a saia recacha,

e cunha vella espadela

batíalle ben na cacha.

Logo montou dacabalo

botando enriba da sela,

malia ter na cona calo

ía coma unha cadela.

Que é toda esa enxurrada

que non a lembro en Galicia?

Non é río nin é lava,

é o fluxo da Alicia.

E con tanta feromona

o Agustín e mais o Antón,

tocaron nas súas zanfonas

este romance porcón.

E aquí acaba esta historia

dunha noite polo Ourente

que lles cantou de memoria

un gaiteiro de Ourense.

Lembren ben este suceso

e adevirtan as súas fillas,

non lles marchen cun traveso

e lles volvan con ladillas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s