Fotos dos ORIENTAIS

Aquí a galería fotográfica dos Picaversos ORIENTAIS celebrados o martes de Entroido, coa intervención de Arantza Villar, Claudio Pato, Agustín Delicias e o seu colaborador Xacobe Varela.

Grazas, Esther Taboada!

Fotos do Picaversos Franceses

Velaquí a galería fotográfica do Picaversos do 25 de febreiro, coa participación de Francisco Cortegoso, Rosa Enríquez, Comba Campoy, Benjamin Panou e Coralie Yap-Chine. Desta vez foi na Igrexa da Universidade, grazas á xenerosa colaboración da USC.

A autoría das fotos é de Pedro Solla.

Lembrando o SILENCIO

Non callou a neve a noite que nevou en Compostela, pero deixou entrar de vagariño o silencio de Miguel Ángel Curiel, Helena de Carlos e Gonzalo Vázquez. Velaquí algunhas fotos para lembrar a sesión máis silenciosa, a track list das lecturas dos convidados e un emocionante fragmento das Xeórxicas de Virxilio que nos deixou Helena de Carlos ao que lle puxo sentido e voz para nosoutros esa noite.

TRACK LIST:

Miguel Ángel Curiel: Textos propios.

Helena de Carlos: Fragmentos traducidos por ela mesma da Eneida e das Xeórxicas de Virxilio. Último poema do seu libro “Vigo”.

Gonzalo Vázquez: Textos propios, de Antonio Gamoneda, Pasolinni e un poema de Alfredo Zitarrosa na súa voz.

Virxilio, Xeórxicas, 4, 485-527
Regresaban tras esquivar os azares todos
E chegaba ao mundo exterior coa súa Euridice
que lle viña atrás, tal fora a lei de Proserpina,
cando colleu ao amante unha súpeta loucura,
digna de perdón, se os mortos perdoar soubesen.
Trouxo de volta a Euridice, e baixo esa mesma luz
esqueceuse, ai, e tranquilo tornou ollar: alí
desbotou todo afán e roto quedou o pacto
do tirano, e tres veces troou no lago infernal.
Dixo ela: Orfeo: quen nos perdeu a ti e a min,
que loucura é esta?: de novo atrás chámanme
os fados, e o sono pousa nos meus ollos vagos.
Adeus: lévanme e a noite inmensa arrodéame
mentres che tendo en van as mans e xa non son túa.
Falou, e ao punto fuxiulle dos ollos cal fume
que se perde na brisa lixeira e aínda que
el prendía en van as sombras e moito quería
dicirlle, nunca máis se viron, nin o porteiro
do inferno deixouna ir alén da linde do encoro.
Que facer? Onde ir, privado outra volta da muller,
con que pranto, con que voz  conmovería os Manes?
Ela aboiaba xa fría na dorna da Estixia.
Disque el sen falta, cada sete meses do ano
Baixo a elevada rocha onda o Estrimonio deserto
Choraba calado e teimaba na cova fría
Amolecendo as feras, dando pes á aciñeira;
Como o triste reiseñor á sombra da árbore
Laia a ausencia dos seus fillos que o labrego duro
Levoulle do niño así que naceron, mais el
Chora á noite e sentado na triste póla canta
O canto que colma o espazo de tristes laios.
Ningún novo amor, ningún casamento o dobregou:
El so percorría os xeos hiperbóreos,
O Tanais nevado, os eidos casados co xeo
Na procura de Euridice e do que o inferno alí
Levou e mentres tal facía as nais dos ciconos
Que en orxías a  Baco de noite celebraban
O mozo esgazaron e espallaron polos campos.
Tamén daquela a cabeza quitada do corpo
Mentres o río en remuíños a revolvía
Coa mesma voz e a lingua xa fría Euridice,
Ai pobre Euridice, chamaba, case sen aire.
E á beira por todo o río espallaba Euridice.

Así foi unha sesión de Entroido

Popular, senlleiro, semiótico, argalleiro, incomensurable. Con Ela (a poesía), da man, o noso Poeta Galego Carlos Meixide deu lectura aos fragmentos máis líricos das súas obras O home inédito e Primavera, ademais doutras xoias xornalísticas e literarias, como esta de Francisco Añón… Acompañado ora pola contundente Marga Alborés, ora polo letraferido Manuel Serboal, a noite foise abrindo coa axuda do Poeta Interior (Expo) que de cando en vez facía un gran esforzo por sacar afóra aquelo que o torturaba…

Deixámosvos as fotos da sesión entroideira. E lembrade que “cando Eduardo ChiLLIDA! Arturo Pérez…. Reveeeeeerte”.

Así foron os Mortais

(Fotos: cortesía de Iria Pinheiro)

Track list:

Co corpo mental da poeta Luísa Villalta inaugurando a nosa cita mortal, Xoán Abeleira (“A morte é o tema da nosa vida”) trouxo ao Picaversos textos propios (inéditos e publicados), a Rilke, a Hughes e a Plath. Antía Otero (“Que a vida ía en serio seino dende Biedma”) fíxonos galletas para que puidésemos degustalas na súa pequena homenaxe ás poetas suicidas, e leunos textos seus, de Angélica Liddell, de Boris Vian e de Anne Sexton. Para pechar a sesión Iván Marcos (“A morte vén do mesmo de lugar que iso que che vén cando estás moi canso”) agasallounos cun mortífero texto de A Criaçao dos hamsters, outro de Boris Vian e o monólogo dunha personaxe de excepción, a Morte.

Por certo, agora sabemos que a Morte gosta máis do pop que non ten éxito que do Requiem: Funeral of Queen Mary de Purcell. Detesta a Purcell.

Soaron: Kiss (Scout Niblett), La soga (Fernando Alfaro – Fundación Robo), El humo te hace mal (Los Peyotes), Immortels (Dominique A), In the ghetto (Nick Cave and the Bad Seeds).

Tracklist e fotos dos Lunáticos

ron chus ana1 ana 2 branca oli publico publico 2 ron ron 2
Mariña Pérez Rei leu a Bukowski, León Felipe, Alejandra Pizarnik, Alfonsina Storni, Szymborska, Leopoldo Panero e un poema propio feito para a ocasión lunática.
Ana Gorría recitou un haiku de Sokam e poemas de Machado, Chus Pato, Branca Novoneyra, Joan de la Vega, Marcos Canteli, Olga Novo, Eva Chinchilla, Esther Ramón, Javier Vicent, Julia Piera. Tamén poemas propios.
Xesús Ron, acompañado dun pequeno encerado, fíxonos un resumo dos procedementos poéticos que hai anos lle interesaran de certa poesía experimental americana (Fibonacci, Silliman, Bob Perelman…). Tamén xogou cun titular de Praza Pública e cun poema de Lois Pereiro.

Picaversos Lunáticos

O último Picaversos do ano dedicámolo aos lunáticos, ás raras, aos trastornados. Á lúa. Poesía aluada que contará coa presenza de Mariña, Ana e Xesús este martes 11 de decembro como sempre no Modus Vivendi a partir das 21 h.

Mariña Pérez Rei

foto_perez_reiEscritora amesá afincada na cidade de Santiago de Compostela. Licenciada en Filoloxía Hispánica e en Filoloxía Galego-portuguesa, actualmente exerce como profesora de Lingua e Literatura Galega no Ensino Secundario. Entre a súa obra publicada destaca a poesía e a novela curta. Tamén escribe en xornais e revistas con artigos de opinión, e colabora como letrista de grupos musicais. No ano 2005 acada o premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón polo libro Fanerógama. No 2006 obtén o Premio Manuel  Lueiro Rei de novela por Canícula. No 2009 publica o libro de poesía en edición limitada e artesanal: Apuntamentos para un cuarto confuso e cambiante. Un ano despois publica o libro de poesía Paquidermo co que colabora na corrente filosófico-poética do sentimental-ISMO. Nese mesmo ano obtén o  premio  de relato de aventuras Antón Avilés de Taramancos coa narración Costa necrópole. Escenarios para deslembrar. No 2012 publica a novela Contrapicados.

Ana Gorría

anaMáster en Estudos Literarios pola Universidade Complutense de Madrid e licenciada en Filoloxía Hispánica pola UCM: Durante catro anos formouse como investigadora en artes escénicas no CSIC cunha bolsa do programa de formación de Profesorado Universitario. Como poeta, publicou os libros Clepsidra, Araña e os caderniños De lo real y su contrario e El presente desnudo, proxectos nos que a súa poesía dialoga con compositores como Juan Gómez Espinosa ou artistas plásticas como Pepa Cobo, Cristina Martos Vela ou Sonia Pulido. Realizou versións de poetas ingleses, como John Ash, e de poetas galegos como Chus Pato. Exerceu a crítica literaria no diario Público e publicou artigos en monográficos e revistas de especialidade como Cuadernos Hispanoamericanos, Ínsula, Nuevos Hispanismos, Afinidades ou Sesión no numerada, da que forma parte do consello editorial. O seu blog é www.camaradeniebla.blogspot.com.

Xesús Ron

ronActor e director de teatro, centro neurálxico do grupo Chévere, foi en tempos Comandante da Sala Nasa, unha factoría cultural – hoxe plataforma dixital Rede Nasa-  sen a que sería imposible entender o desenvolvemento das artes escénicas nas últimas décadas en Galicia. XRon é un verdadeiro activista, sempre conectando os nodos nerviosos do sistema cultural, sempre traballando dende a vangarda máis alternativa. Polas Ultranoites, pola linguaxe política e irreverente dos Chévere e polo apoio entusiasta á escena máis radical e poética, quixemos convidalo a pechar os derradeiros e máis lunáticos Picaversos do ano.

Set lists de onte + fotos

Luís Pardo falou de/citou a:
Gaseosa La Clashera (La Polla Records)
Rock & roll (Dusminguet)
Mierda de ciudad (Kortatu)
Fight the power (Public Enemy)
Pégale al ruido (Def Con Dos)
Radio Rahim (Negu Gorriak)
Muerte o gloria (La Furia)
Así es la vida (LPR)
Es política (LPR)
El cerdo (LPR)
El congreso de los ratones (LPR)
Balada inculta (LPR)
Ellos dicen mierda (LPR)
Inútil VI (LPR)
Mis riñones (LPR)
Toda la puta vida igual (La Polla)
Lucía Aldao cantou/recitou:
BANG BANG (Equipe 84 + textos propios)
“A moza das mil caras” (Luis Alberto de Cuenca)
“Contra Jaime Gil de Biedma” (Jaime Gil de Biedma)
“So long Marianne” (Leonard Cohen)
Textos propios
Alfonso Espiño falou de/cantou:
NO EXPECTATIONS (The Rolling Stones)
I’M A LOSER (The Beatles)

I AM A ROCK (Simon & Garfunkel)
I WANNA BE YOUR BOYFRIEND (The Ramones)
ASTRONOMY DOMINÉ (The Pink Floyd)
STONEHEAD (Alfonso Espiño)
HALLUCINATIONS (Tomorrow)
MOONAGE DAYDREAM (David Bowie)
MY BACK PAGES (Bob Dylan/The Byrds)
BAT MACUMBA (Os Mutantes)
 
 Aquí o caligrama de Bat macumba que nos deu Alfonso para cantar con el: 

 bat macumba ê ê, bat macumba oba
 bat macumba ê ê, bat macumba oba
 bat macumba ê ê, bat macumba oba
 bat macumba ê ê, bat macumba o
 bat macumba ê ê, bat macumba
 bat macumba ê ê, bat macum
 bat macumba ê ê, batman
 bat macumba ê ê, bat
 bat macumba ê ê, ba
 bat macumba ê ê
 bat macumba ê
 bat macumba
 bat macum
 batman
 bat
 ba
 bat
 bat ma
 bat macum
 bat macumba
 bat macumba ê
 bat macumba ê ê
 bat macumba ê ê, ba
 bat macumba ê ê, bat
 bat macumba ê ê, batman
 bat macumba ê ê, bat macum
 bat macumba ê ê, bat macumba
 bat macumba ê ê, bat macumba o
 bat macumba ê ê, bat macumba oba
 bat macumba ê ê, bat macumba oba
 bat macumba ê ê, bat macumba oba
Agradecemos a Óscar Antón Pérez as súas fotos.

Fotos Picaversos de Amor

Crónica de Alba Herre en Compostimes.

Track list de autores lidos:

-Pablo Fidalgo: Textos propios (libro inédito de poemas).

-Claudio Rodríguez Fer: Safo, Novoneyra, André Breton, Léo Ferré, textos propios.

-Renata Otero: Lupe Gómez, Yolanda Castaño, Paula Carballeira, Cortázar, textos propios (inéditos).

Fotos do Picaversos Prohibidos

Fotos de Toko e crónica do último Picaversos (Prohibidos) por Montse Dopico.

“Aquí está aparcado… prohibir”

O Leo e García, no Modus. De fondo, Ania, (terceira pola dereita, e Rosa,  quinta)

Díxoo García, de Dios Ke Te Crew, ao recitar un dos “Hai cus” de O Leo: “Aquí está aparcado… prohibir”. Prohibido censurar a resistencia, o pensamento. Foi na última sesión de ‘Picaversos’, que acaba de reabrir a súa programación tras o descanso do verán. García, o Leo, Rosa Enríquez e Ania González invocaron as voces disidentes. Os poetas Prohibidos.

Comezou Ania González, con textos que levou, con Diego Vites, ao festival de poesía VOCIFERIO de Valencia o pasado xuño. Cos seus versos, que esculcan nas relacións de poder que a propia linguaxe produce e representa. Co seu ‘Con’, que explora tres ámbitos de significación desta palabra: a rocha que sae da auga, a preposición que indica acompañamento e o nome vulgar, en francés, do sexo feminino. “Con/ El idioma primero/ El que vino al principio/ Sin cuestionarse/ El que hablaba/ La madre de mi madre/ La que cocía el pan/ La que era capaz de hablar/ Un idioma distinto/ Para si mismos/ Ella y su hombre/ El hombre que nos hizo/ Al que le bailaba el pelo.// Con/ Las rocas que salen de debajo del/ agua/ el fin del mundo/ y el (último) deseo a mar// con (s)/ Son rocha(s) que/ sae(s) da auga.”…

Despois veu Rosa Enríquez, que fixo dialogar fragmentos da súa última obra, ‘Atlas de Chaguán’, con versos de Daniel Salgado, Estevo Creus e Lupe Gómez. E, ao facelo, e se cadra sen querer, teceu fíos de conexión coa intervención de Ania. “Baby comeu o ceo nacarado e rosa. meteu as poutas no frío./ compartiu corpo e casa con esas putas obreiras do orgasmo que ocupan as cidades modernas, debuxou con elas o retrato robot do Home das Neves./ ya ni siquiera mira a los cerdos, sabe que quieren violarle el alma. Baby Piel Roja-séntese pois capaz de calquera deslizamento./ é unha muller flotante no inferno de metal. esa é a verdade: está feita de puntas”, leu, do seu ‘Atlas’. Que respostou co ‘materialismo’ de Daniel Salgado: “este texto/ asina pacto de non aliña/mento: a súa xeoloxía/ fórmase nas planicies duras,/ constitúese/ contra a lingua escrava,/ en/, medio de convulsións./”(…). Ou, despois, do mesmo autor, ‘desacato’: “esta friaxe evidentemente/ evolutiva, esta precariedade/ de todas as cousas. o tempo/ cautivo: prea, certificación,/ asalto ao vector desagradábel da vida/ moderna. somos débeda,/ material cortado, os plásticos/ do idioma: residuo/ do cervical, do marítimo./ as tácticas estrañas da amputación,” (…).

Xa que o Picaversos se dedicaba aos “Prohibid@s”, ao censurado, ao agochado tra-lo tabú, Rosa escolleu varios textos arredor da sexo. Quedoulle sen ler, por falta de tempo, un anaco do ‘Dark Butterfly’ de Xina Vega. Pero trasladounos nuns segundos do Areados’ de Estevo Creus ao ‘Pornografía’ de Lupe Gómez. “Someten a pornografía a/ termos de renda./ Descobren no sexo/ palabras falsas./ Do amor fixeron/ escenas. O sangue/ convertérono en imaxes.”. Versos que armou con outros seus, escritos para ‘Sete’, un libro colectivo aínda inédito: “E o fenómeno évos este: onde o sexo é colonial sempre existe descontento. Por ambas partes.”.

Faltaba aínda a terceira parte da sesión, e xa camiñaramos, con Ania, con Rosa, pola contestación de diversos xeitos de opresión. E nesa mesma senda situáronse García e o Leo, que engadiron aínda máis intensidade ao recital. E deron máis argumentos para atopar nexos: de Daniel Salgado ao “Celso Emilio Rapeiro”. Da propia Rosa e o seu “somos apaches e sexis. fomos emplumadas polo home branco. nos encajonó en un país de sombra y muerte./ TAL VEZ PRETENDÍA TRASLADAR OS DOUSCENTOS OITENTA MIL INDÍXENAS AMERICANOS PARA A NOSA RESERVA GALEGA” a Lois Pereiro.

García presentounos, ademais, un adianto do disco que vai publicar nunhas semanas, ‘Abaixo e de pé’. Recitou versos contundentes -como os haikus de O Leo-, disidentes, abertamente políticos. Achegouse a Lois Pereiro e rapeou o seu “Todos somos Marcos! Todos EZLN, nas selvas Lacandonas dos que nos foi prohibido…”.  Reivindicou a loita palestina como símbolo de dignidade. Ou a sabedoría dun pobo, o galego, fronte aos crecentes ataques do capital, no tempo da “cuarta guerra mundial” que se chama neoliberalismo.

Picaversos Surrealista con Ouriol

O segundo Picaversos Surrealista do Feito a man está protagonizado polo grupo OURIOL. A maravillosa terraza da Fundación Granell acollerá o espectáculo “Soños e poemas de Cirlot” este venres 17 de agosto ás 21 00 h.

O grupo Ouriol está formado polos músicos Bernardo Martínez e Fito Ares, xunto á poeta e recitadora Eva Veiga. Dende o 2000 veñen realizando proxectos co denominador común de conxugar música e palabra poética nun mesmo espazo e nun mesmo tempo co fin de acadar unha experiencia estética o máis integral posible.

Convencidos de que a vocación última de toda arte é a de comunicar e ser comunicada, Ouriol quere chegar a todos os públicos, dende rapaces a adultos. Para iso traballan con entusiasmo e rigor, compondo ex profeso a música polos propios intérpretes e facendo unha ben estudada escolla dos textos de modo que a actuación resulte amena e teña unha coherente unidade de forma e contido. O obxectivo esencial do grupo Ouriol consiste en comunicar do modo máis eficaz – significativa e esteticamente- a poesía das autoras e autores escollidos.

O ritmo recitativo dáse en perfecta avinza coa música interpretada en directo polos propios compositores. A música non é só un acompañamento, senón un acordo creativo que explora as insólitas posibilidades poéticas dos instrumentos de vento –frauta, saxo e clarinete-, de percusión e de outros mecanismos, como os xoguetes musicais.

Trátase, en efecto, de facer música, pero entendida esta no amplo sentido de “sonoridade”. Sonoridades que conforman atmosferas porosas nas que, xunto á propia música e á palabra, se mergulle o público en sensible respiración.

Soños e poemas de Cirlot

Neste espectáculo Ouriol céntrase nunha das figuras máis orixinais da poesía do século XX, Juan Eduardo Cirlot, en cuxa persoa se aúnan o músico, o poeta e o erudito nos eidos da arte, da literatura e mesmo da simboloxía. En todos estes ámbitos é salientable o seu labor de divulgación e tamén de creación, converténdose nun estudoso dos movementos artísticos de vangarda e nun dos especialistas máis importantes da particular poética e estética do surrealismo, movemento ao que se adscribe polo final dos anos 40, coincidindo coa formación do grupo artístico Dau al Set de clara inspiración surrealista e en cuxas actividades el mesmo participa. Amigo do poeta francés André Breton, autor do Manifesto surrealista de 1924, Cirlot afondará nas diversas manifestacións que teñen que ver con este ideario publicando dous libros fundamentais: Introducción al surrealismo e  El mundo del objecto a la luz del surrealismo.

Transgredir o real é chave na obra de Cirlot, en especial no que aos soños e á súa poesía se refire, achegándonos sempre  unha voz suxestiva, necesaria “para llegar a un jardín en el que los deseos irrealizables tengan una fuente o un árbol mágico que canta”, segundo as súas propias palabras.

A escolla de poemas para este recital realízase a partir da súa obra poética completa e tamén dun dos seus libros máis coñecidos e enigmáticos, 88 Sueños. Unha selección de textos traducidos ao galego pola profesora e crítica literaria Teresa Seara.

As fotos de DandyLady

Fotos de Esther Taboada: actuación de DandyLady presentando “Desassossego” no Picaversos o pasado martes 29 de maio.

E foron Salvaxes

A cova poética da que vimos gozando estes meses no Modus Vivendi volveu a quecer coa palabra e o xesto. A atención coa que o noso público, do que estamos orgullosas, escoita propicia encontros intensos, e os lemas que propoñemos lecturas de maior ou menor calado e emoción (para gustos).

Sesión Salvaxes. Tres convidados, tres, cada un cunha pequena alma salvaxe, o tigre cachorro ou o tigre ferido que corre pola selva. E así, escolleron. A actriz Marta Pazos deunos nos fuciños co “Agamenón” de Rodrigo García, un texto ben difícil de defender, que dá risa e revolve a un tempo…

“Y me olvidé de comprar lo que realmente necesitábamos, joder

Me olvidé de comprar las cuatro chorradas que necesitábamos,

joder

Y me pillé un rebote de la leche

Y le dije a la cajera: toma gilipollas de mierda,

coge la Visa y métetela por el culo

Y la cajera me responde:

Si me das el número secreto, hasta te la chupo

Qué sentido del humor tan elemental, le digo

Y firmo

Y lleno el coche

Y llego a casa

Abro la puerta y le suelto a mi mujer:

Cariño: creo que esta tarde va a haber hostias para todo el mundo;

creo que hoy se rifan hostias

y tú y tu hijo tenéis todos los boletos

Y mi mujer me mira y se ríe porque piensa que estoy de coña”.

Despois Felipe Zapico, coa súa camiseta de neorrabioso (liberqué fraterniquién igualicuándo), leu, como el mesmo di “cosas propias y sobre todo impropias”, textos seus e de Jesús Lizano, Jesús Ge, Ana Pérez Cañamares, Eladio Orta, Eloísa Otero e Corcobado (con estrofa cantada incluída, ese sacaúntos terrorífico…). Canda a el recitamos o estribillo de Damasco lejana y sola, coma se dun mantra se tratara…E lembrounos que o amor é salvaxe.

E pechou Víctor M. Díez: pechou a sesión, abriu as nosas bocas. Algo pasa cando Víctor recita, o tempo para porque é quen de acender interruptores invisíbeis ao noso redor, meternos por unha orella o tubo de plástico por onde fai escoar a súa voz, prestarnos o timbre de bicicleta separador de poemas ou o nariz de pallaso que nos lembra o que tamén somos. Abducidos asistimos ao tacto do antifaz escuro para o poeta salvaxe, sempre, quiromántico murmurador. Leu textos da súa antoloxía “Todo espera un fuego” e meteunos en calafrío coa proposta que se interna no corpo e no cerebro da xornalista alemana Ulrike Meinhof.

Resumo Mític@s

Viñeron @s mític@s. Unha sesión chea de poemas e poetas inesquecibles, revolucionarios, luminosos… Toda a esencia da poesía destilada, equilibrada pola transcendencia que impregna o acto poético.

Nestes tempos que empregamos a palabra mítico con asiduidade parece que perde forza, desmerece. Míticos só hai e haberá uns poucos elixidos.

Abrimos coa poeta Estíbaliz Espinosa namorada dos míticos do lonxano, do mecánico, do biónico. O universo poético de Estíbaliz é o máis extraterrestre da poesía galega. Vén de publicar coa fantástica editorial almeriense  El Gaviero Papel a punto de, libro que recomendamos. Da súa voz escoitamos poemas de Wislawa Szymborska, Cesar Vallejo, Safo, Shakespeare, Avilés de Taramancos e dous propios, mentres os que acertaban os autores dos textos comían filloas.

O profesor, ensaísta e poeta Manuel Outeiriño -autor de versos antolóxicos que algunhas das que tivemos o privilexio de telo como profesor lembramos de memoria (Europa era unha vaca, / Europa era unha vaca que se perdeu, porque se puxo brava)- escolleu e comentou miticamente o  libro Antipoemas de Celso Emilio Ferreiro, leu tamén a Curros e a Gabriel Ferraté. Chea de frases e xiros míticos foi unha intervención de alta potencia filosófica, asombro, actualidade política e memoria verdadeiramente histórica. Un luxo.

Pechamos con Manolo Cortés, ata hai moi pouco comandante da Sala Nasa, unha das travesías míticas na cidade. Actor e escritor, foi integrante do colectivo poético Ronseltz que nos anos oitenta desmitificou irreverentemente os nosos poetas inesquecibles. Con Chévere, a Nasa e as Ultranoites ao fondo convidamos a Manolo a participar nesta sesión que, unindo mítica e humor, recitou unha escolma de poemas de amor do citado colectivo, do seu libro A rutina é o deber de todas as criaturas e rapeou os míticos poemas sociais de Celso Emilio empregando unha Nintendo DS para inverter os fondos musicais de acompañamento cun éxito total de público.

Fotos cortesía de Óscar Antón Pérez García (agás as dúas desenfocadas, que son do noso móbil).

Track list musical:

There is a light that never goes out – Dum dum girls
One way or another – Blondie
Miserlou – The Trashmen
The letter – Brenda Lee
Impazzivo per te – Adriano Celentano
Canción del eco – Christina Rosenvinge

Picaloucura

O pase de diapositivas require JavaScript.

Aqui tres fotiños feitas co mobil do Picaversos de onte… Que foi moi especial… Escoitamos a Pilar Pereira recitar a Rosalia de Castro de memoria, a remestura e re-escritura de textos que Xiana Arias nos leu cun precioso funil na sua cabeciña (que podedes descargar aqui: PICAVERSOS nós, as tolas), e chimpamos con Inacio e Benxamin (Fantoches Baj) na Acrobacia Acuatica que adaptaron para o noso refuxio mariño, o Modus Vivendi.

Un plaisir.

P.D. Hoxe o noso ordenador come as tiles, desculpade!