Fotos Picaversos de Amor

Crónica de Alba Herre en Compostimes.

Track list de autores lidos:

-Pablo Fidalgo: Textos propios (libro inédito de poemas).

-Claudio Rodríguez Fer: Safo, Novoneyra, André Breton, Léo Ferré, textos propios.

-Renata Otero: Lupe Gómez, Yolanda Castaño, Paula Carballeira, Cortázar, textos propios (inéditos).

Advertisements

Con adición

Coa crónica que publica hoxe Montse Dopico no Dioivo pouco máis temos que dicir. Deixámosvos as fotos (de Esther Taboada) da sesión Adict@s e a lista de escollas dos nosos convidados.

LECTURAS:

Gonzalo Hermo:
María Lado, Antón Lopo (Ganga), Anne Sexton, Estevo Creus (Areados).

Maite Dono:
Angélica Liddell (La casa de la fuerza), Beatriz Preciado (Testo Yonki), Maite Dono (Circus Girl).

O Leo i Arremecághona con Fadi á zanfona:
Lois Pereiro, Joy Division (vers. de Love will tear us apart – O amor hanos esnaquizar outra vez), Lou Reed + Afonso X (vers. Heroin), O Leo (Hai cu).

E foron Salvaxes

A cova poética da que vimos gozando estes meses no Modus Vivendi volveu a quecer coa palabra e o xesto. A atención coa que o noso público, do que estamos orgullosas, escoita propicia encontros intensos, e os lemas que propoñemos lecturas de maior ou menor calado e emoción (para gustos).

Sesión Salvaxes. Tres convidados, tres, cada un cunha pequena alma salvaxe, o tigre cachorro ou o tigre ferido que corre pola selva. E así, escolleron. A actriz Marta Pazos deunos nos fuciños co “Agamenón” de Rodrigo García, un texto ben difícil de defender, que dá risa e revolve a un tempo…

“Y me olvidé de comprar lo que realmente necesitábamos, joder

Me olvidé de comprar las cuatro chorradas que necesitábamos,

joder

Y me pillé un rebote de la leche

Y le dije a la cajera: toma gilipollas de mierda,

coge la Visa y métetela por el culo

Y la cajera me responde:

Si me das el número secreto, hasta te la chupo

Qué sentido del humor tan elemental, le digo

Y firmo

Y lleno el coche

Y llego a casa

Abro la puerta y le suelto a mi mujer:

Cariño: creo que esta tarde va a haber hostias para todo el mundo;

creo que hoy se rifan hostias

y tú y tu hijo tenéis todos los boletos

Y mi mujer me mira y se ríe porque piensa que estoy de coña”.

Despois Felipe Zapico, coa súa camiseta de neorrabioso (liberqué fraterniquién igualicuándo), leu, como el mesmo di “cosas propias y sobre todo impropias”, textos seus e de Jesús Lizano, Jesús Ge, Ana Pérez Cañamares, Eladio Orta, Eloísa Otero e Corcobado (con estrofa cantada incluída, ese sacaúntos terrorífico…). Canda a el recitamos o estribillo de Damasco lejana y sola, coma se dun mantra se tratara…E lembrounos que o amor é salvaxe.

E pechou Víctor M. Díez: pechou a sesión, abriu as nosas bocas. Algo pasa cando Víctor recita, o tempo para porque é quen de acender interruptores invisíbeis ao noso redor, meternos por unha orella o tubo de plástico por onde fai escoar a súa voz, prestarnos o timbre de bicicleta separador de poemas ou o nariz de pallaso que nos lembra o que tamén somos. Abducidos asistimos ao tacto do antifaz escuro para o poeta salvaxe, sempre, quiromántico murmurador. Leu textos da súa antoloxía “Todo espera un fuego” e meteunos en calafrío coa proposta que se interna no corpo e no cerebro da xornalista alemana Ulrike Meinhof.

Así foi Wislawa

O último Picaversos estaba dedicado á grande poeta Wislawa Szymborska. Ela transformou o intre en abstracción e asombro centrada nunha continua reflexión sobre o tempo.

Os títulos dos poemas de Szymborska son certeiros, condensan o intre como pensaba Bachelard. Foi unha poeta atípica, non podía ler un libro enteiro, só poemas soltos, espazadamente. Falaba da concentración necesaria, da decisión de encher cada intre de sentido, de habitalo, de encarnalo. Isto é o que nos  emociona de Wislawa, poeta preferida de moitos lectores ocasionais de poesía. Ela téndenos unha ponte abstracta que conecta o máis concreto da existencia.

No ano 1996 recibiu Nobel. “Un desastre” dixo ela. Pero nós puidemos acceder á súa poesía en castelán. No inicio deste mes morreu en Cracovia,  cidade onde viviu dende os 8 anos. Emocionadas tiñamos prevista a presentación de  “Versos Escollidos”, Szymborka en galego por fin en Edicións Positivas. E seguimos co plan, estritamente,  xa que pensamos que a mellor forma de recordala e de celebrala era léndoa.

En Picaversos seleccionamos con moito tino os convidados de cada sesión. Procuramos sempre a pluralidade para que a amplitude de miras e de gustos reverta na riqueza dos encontros. Pero hai un requisito imprescindible: a lectura ou a posta en escena ha de ser coidadosa e os lectores e lectoras teñen que amar (ou odiar!) os textos que nos traen.

A parte baixa do Modus encheuse de expresividade, de intensidade e de paixón. Da elegante ironía de Wislawa. Así nola transmitiron as catro convidadas:  a xornalista Piedad Cabo, as poetas Olga Novo, Alicia Fernández e a actriz e escritora Paula Carballeira.

Olga Novo recitou os seus poemas favoritos: “Amor feliz” e “Amor a primeira vista”, e tamén “El bastón de laca” de Borges  e estoutro poema de José Ángel Valente. E da súa propia autoría “Pandeirada das tres cereixas”.

Alicia Fernández leu “Agradecemento”, “Posibilidades”, “Falta de atención” e “Aquí”. Paula Carballeira escolleu “Palabriñas”, “Vietnam”, “Fillos da época”, “Escribir un currículo”, “O odio” e “Exemplo”.  Piedad, que traía un broche chulísimo coa foto de Wislawa para a ocasión, escolleu “Prospecto”, “Na estación”, “Unha do montón” e “Nada de seu”.

Tivemos a sorte de que á sesión viñeron, ademais da tradutora do libro de Positivas, Lucía Caeiro, dúas rapazas polacas, Natalia e Ágatha, que leron o primeiro e último poema da sesión Wislawa na súa versión orixinal, en polaco. Nosoutras non sabemos nada de polaco, como a maioría dos que estábamos alí, pero soaba realmente ben. Alegre, poderoso e delicado, como a mesma Wislawa. Leron como se as palabras dela tivesen por debaixo un fiíño de música silvestre.

Proximamente, colgaremos algún vídeo da sesión… Prometido!!!

*Fotos Cortesía de Comba Campoy.

Resumo Mític@s

Viñeron @s mític@s. Unha sesión chea de poemas e poetas inesquecibles, revolucionarios, luminosos… Toda a esencia da poesía destilada, equilibrada pola transcendencia que impregna o acto poético.

Nestes tempos que empregamos a palabra mítico con asiduidade parece que perde forza, desmerece. Míticos só hai e haberá uns poucos elixidos.

Abrimos coa poeta Estíbaliz Espinosa namorada dos míticos do lonxano, do mecánico, do biónico. O universo poético de Estíbaliz é o máis extraterrestre da poesía galega. Vén de publicar coa fantástica editorial almeriense  El Gaviero Papel a punto de, libro que recomendamos. Da súa voz escoitamos poemas de Wislawa Szymborska, Cesar Vallejo, Safo, Shakespeare, Avilés de Taramancos e dous propios, mentres os que acertaban os autores dos textos comían filloas.

O profesor, ensaísta e poeta Manuel Outeiriño -autor de versos antolóxicos que algunhas das que tivemos o privilexio de telo como profesor lembramos de memoria (Europa era unha vaca, / Europa era unha vaca que se perdeu, porque se puxo brava)- escolleu e comentou miticamente o  libro Antipoemas de Celso Emilio Ferreiro, leu tamén a Curros e a Gabriel Ferraté. Chea de frases e xiros míticos foi unha intervención de alta potencia filosófica, asombro, actualidade política e memoria verdadeiramente histórica. Un luxo.

Pechamos con Manolo Cortés, ata hai moi pouco comandante da Sala Nasa, unha das travesías míticas na cidade. Actor e escritor, foi integrante do colectivo poético Ronseltz que nos anos oitenta desmitificou irreverentemente os nosos poetas inesquecibles. Con Chévere, a Nasa e as Ultranoites ao fondo convidamos a Manolo a participar nesta sesión que, unindo mítica e humor, recitou unha escolma de poemas de amor do citado colectivo, do seu libro A rutina é o deber de todas as criaturas e rapeou os míticos poemas sociais de Celso Emilio empregando unha Nintendo DS para inverter os fondos musicais de acompañamento cun éxito total de público.

Fotos cortesía de Óscar Antón Pérez García (agás as dúas desenfocadas, que son do noso móbil).

Track list musical:

There is a light that never goes out – Dum dum girls
One way or another – Blondie
Miserlou – The Trashmen
The letter – Brenda Lee
Impazzivo per te – Adriano Celentano
Canción del eco – Christina Rosenvinge