Resumísimo da sesión Lois Pereiro

O último Picaversos do ano estivo centrado en Lois Pereiro. Intentamos homenaxear ao poeta de Monforte da forma que a el lle gustaría, nun pub, entre copas e música, e escoitando as súas palabras da boca de Iago Martínez, Paco Macías e Mario Regueira, coñecedores e seguidores da obra de Lois, e tamén as palabras daqueles autores dos que el bebía, as pegadas que herdou e as que deixou noutros escritores.

A petición de Piedad Cabo, que non puido estar con nós ese día, Marta Pedrosa leu dous poemas mantra “que usabamos para o que tinhamos que vivir e que non nos interesaba”: “La buhardilla”, de Ezra Pound e “Lo Imperdonable”, de Holderlin. Á parte de textos de Lois Pereiro, Mario Regueira tróuxonos ao poeta portugués Al Berto, a Thomas Bernhard, e fixo soar a versión de Antonio Variaçoes de “Povo que lavas no rio”, Paco Macías leu a Ezra Pound e a Szymborska, e Iago Martínez pechou a noite con Carver, Chus Pato, Dores Tembrás e Gramsci.

E soaron os temas “It´s a perfect day”, de Lou Reed, “Narcisismo”, de Das Kapital, “Corredor de fondo”, de Tora! Tora! Tora!, “Innocent when you dream”, de Tom Waits e “Southern Man”, de Neil Young.

As fotos son cortesía de Toko e Esther Taboada.

Grazas a tod@s @s que acudistes, porque sodes os que facedes Picaversos posíbel.

“Con usura” por Paco Macías, Lois Pereiro e María Rivas

Algo do que leu no Picaversos de onte Paco Macías…

Alá polos noventa e pouco, enredando por mor da dobraxe, Lois e nós traducimos este CANTO de Ezra Pound. Tamén participou María Rivas. Entre o inglés de Lois e o de María, e posteriormente coa axuda dunha tradución brasileira editada por Nova Fronteira, traducimos este canto, o XLV. E máis ou menos quedara así:

CON USURA

Con usura ningún home ten casa de boa pedra

bloques lisos e dispostos

que o deseño poida cubrir;

con usura

ningún home ten un paraíso

pintado na parede da súa igrexa

harpes et lutz (harpas e laúdes)

ou onde a virxe reciba a mensaxe

e un halo se irradie do tallo,

con usura

ninguén ve a Gonzaga, nin a súa xente nin as concubinas

non se pinta un cadro para que perdure nin para telo na casa

senón para vendelo, e axiña;

con usura, pecado contra a natureza,

o teu pan é feito con panos podres

o teu pan é un papel seco,

sen trigo de montaña, sen fariña pura.

Con usura o trazo tórnase espeso

con usura non hai límite claro

e ninguén atopa solar para a súa morada.

O que labra a pedra é afastado da súa pedra

e o tecedor é apartado do seu tear.

Con usura

a la non chega ao mercado,

a ovella non dá lucro coa usura.

Usura é unha praga, a usura

embota a agulla nos dedos da doncela

e paraliza a pericia da fiandeira. Pietro Lombardo

non veu da usura.

Duccio non veu da usura

nin Piero della Francesca; nin Zuan Bellini veu, nin usura

pintou “La Calunnia”.

Non veu da usura Angelico; nin Ambrogio Praedis.

Ningunha igrexa de pedra labrada coa inscrición: Adamo me fecit (fíxome a humanidade).

Non foi por usura St.Trophime

nin por usura Saint Hilaire.

A usura enferruxa o cincel

enferruxa o arte e o artesán

Corroe o fío no tear.

Ninguén aprende a fiar ouro no seu deseño;

A usura é un cancro no azul, non borda o carmesí

e a esmeralda non atopa un Memling (pintor alemán).

A usura mata o neno no ventre

detén o galanteo do mozo.

Ela

paralizou a cama, e xace

entre noivo e noiva

contra natura

Eles trouxeron putas a Eleusis

cadáveres no banquete

por mandato da usura.

Picaversos Lois Pereiro

Remata o ano Lois Pereiro, e Picaversos quere renderlle homenaxe. Paco Macías, Iago Martínez e Mario Regueira lerán textos do poeta monfortino o martes 20 de decembro ás 21.00 h. no Modus Vivendi.

Os tres convidados coñecen ben a obra de Lois, mais no noso ciclo de lecturas poéticas non queremos disertar sobre o autor escollido para o Día das Letras Galegas deste ano que remata, senón a lelo, a escoitalo na voz deles e a gozar, tamén, dalgunha das súas lecturas e músicas favoritas.

Acompañádesnos?

Carlos Santiago

Na última sesión de Picaversos causaron baixa por forza maior e no propio día Deborah Vukusic e Snob Megalove, polo que nos foi imposíbel cambiar ou cancelar a cita… Así que só contamos con Carlos Santiago, animal de escenario que preparou no último momento algúns textos para alongar a súa intervención.

Carlos despregou a forza toda d´O paxaro mecánico (el o paxaro; mecánico o seu inseparábel Mac, contounos). Recitou acompañado da música, cantou, pechouse, abriuse e riu. Deixounos claro que é un poeta “de usar e tirar”… Foi aplaudido ao remate de cada poema e encheu o Modus Vivendi.

Deixámosvos unhas fotos “caseiras” á espera de ter outras mellores… Proximamente tamén algún vídeo.

non
Non é amor.
E só o meu orgullo mesopotámico.
Existe nos meus ollos unha forza gravitatoria,
un don divino,
unha dor que se promete facilmente.
Ela sentiu. Ela coñeceu o meu furor.
Pero esterilizou o seu ventre para impor o sentido da órbita.
Vaite. Isto que sinto non é amor.
Instinto animal, catalepsia, vivisección.
Aboiar entre dúas augas.
Lonxe de todos os roscóns de Pascua.
Amar non pode ser este interrogatorio.
Non obstante hai métodos que funcionan.
Aprender inglés, simular unha catástrofe,
deitarse con mulleres asiáticas.
A miña conciencia non ten nada que obxectar.
Non sei nada da vida.
Non sei tocar o acordeón.
Non sei por que.
Sálvate de min. Sempre quixen ser policía.
É recomendábel durmir dúas horas cada catro,
ou catro horas cada oito.
Admirábel.
Pero tamén hai quen monta obras de teatro
a partir dun paquete de Camel.
Repercusións?
Ela afirmou ser capaz de matar a alguén.
Aínda non sabe que eu son translúcido.
Ah si, ela traballa co seu corpo, co seu léxico ilimitado.
Pero iso tampouco é amor,
só enerxía, electricidade estática.
O pelo que fica no peite.
Complicado?
A ideoloxía é sempre invisíbel.
Na súa cabeza como na miña, outras cabezas.
As traizóns da garganta non importan.
O noso sexo sen estilo, sen concepto do mundo,
é o que delata a verdade.
Nada de amor,
a penas multas absurdas nas áreas de descanso.
Despois dunha queixa intelixente é necesario pagar a conta e máis nada.
Tes frio? Iso é amor. Pero tampouco.
O sabor dos cisnes asados é noxento e por tanto
son incapaz de escribir poemas que coticen en bolsa.
Ademais, ela é alemá, ostrogoda, merovinxia.
Nestas circunstancias,
a perda de líquido sinovial semella a única posibilidade.
Porque as cousas pesan e caen nos meus ollos.
Así e todo, ela ofréceme unha risa escandalosa por teléfono
e eu teño que espremer as laranxas.
Hoxe é o seu presente.
Unha lista de lugares:
Calcuta, Bologna, Lampai, Irkust.
Novas rutas para Mijail Strogoff.
Examino todo o cinismo contido nos embigos.
Matar a alguén é un acto socialmente importante.
Tal vez cando o ceo despexe, digo para min.
Cando pensas o que vai pasar nunca pasa o que pensas.
Pero se non o pensas non o pasas ben.
Isto achégase máis, é case o amor.
Claro que as preguntas aínda nos asaltan.
En que parte do cerebro se localiza a memoria?
Fago preguntas
porque teño problemas para amar persoas operadas das amígdalas,
porque as novas superficies comerciais e a liberdade sexual
non parecen compatíbeis.
Isto ten que acabar.
Entón ela chama de novo e di que me quere.
Será isto o amor ou simplemente o concepto de límite?

(De O paxaro mecánico)

Folla volandeira Músic@s

Et voilá: para abrir boca aí vos vai unha folla volandeira cargada de música. Nada que ver co que acontecerá este martes, coma sempre ás 21.00 h. no Modus Vivendi durante a sesión d@s Músic@s…

Porque disque Deborah Vukusic, Carlos Santiago e Snob Megalove andan a argallar moito máis que un recital poético. Ídelo perder?

Foto de Pelare