Folla volandeira nocturna

Botamos ao aire a folla volandeira dos Nocturnos, con textos de Ada Salas, Medos Romero, Uxío Novoneyra, Paul Celan, Baldo Ramos, Ana Becciú, Otto-Raúl González, José Tolentino, Miguel Anxo Fernán-Vello.

Con nocturnidade e aleivosía emprazámosvos para mañá, ás 21.00 h. no Modus Vivendi, con Manuel Darriba, Clara Gayo e Celso Fernández Sanmartín. Chao!

A noite abre meus olhos

Caminhei sempre para ti sobre o mar escrespado

na constelação onde os tremoceiros estedem

rodas de aço e charcos

no seu extremo azulado

Ferrugens cintilam no mundo,

atravessei a corrente

unicamente ás escuras

construí minha casa na duraçao

de obscuras línguas de fogo, de lianas, de líquenes

A aurora para a qual todos se voltam

leva o meu barco da porta entreaberta

o amor é unha noite a que se chega só

José Tolentino Mendoça (A noite abre meus olhos. Poesía reunida, Assírio & Alvim)

A ilustración é de Alberto Vázquez.

Folla volandeira MÍTIC@S

Gamoneda, Adrienne Rich, Outeiriño, René Char, Herberto Helder, Manuel Cortés, Katheleen Raine, María Elena Cruz Varela, Clarice Linspector e Luis Pimentel conforman a folla volandeira que preparamos para a sesión d@s “Mític@s”.

Como xa sabedes, mañá ás 21.00 h. no pub Modus Vivendi Estíbaliz Espinosa, Manuel Outeiriño e Manuel Cortés desvelarannos e lerán as súas escollas “míticas”. A cousa promete… Vídevos!

O PANDEXEIRO SECRETO

Primeiro faime masa.

Como sabe que son liquefacta
aprovéitase do meu peito quente
e engade fariña.

Fariña moi branca espolvorexada e candeal,
varios quilos.

Auga dos regos internos emplumada coma o xéiser,
varios litros.

Amásame
mentres eu a dar voltas e máis voltas
e río a treu de verme así
abrazada por estas ganas de darme forma e quentura
penetrándome
a me remexer
na artesa dun devezo artesán polo que me estendo
coma pandemia e almo
que fora nutrir un reino de mil fames.

E canto me prace
a coberta
da súa
temperatura animal

o seu fermento
a me inflar ionosferas
a me espoldrexar coma ave nun paraíso estremo
baixo as súas mans
o lévedo medra poderoso coma un lobo nas escuras
ao seu requento
polarizo luz.

Un milagre de codia dourada sóbeme polo corpo arriba
a chamarme “pandora, aínda estás ardendo”
i eu fumego de riso e farangullas
cando el tén a ben retirar cada man
dos farallóns dos meus peitos
convertidos xa para sempre en pan
EN PAN

pois alimentalo da totalidade
pandemeu
é para o que estou feita
imperfeita pandora de pan dourado
dona da caixa dos ventos
que xiran e xiran nos brazos
do seu muíño de pan

(para todo iso
e para me devorar no almorzo
cun pouco leite)

Estíbaliz Espinosa, Pan (libro de ler e desler)